Westminister manastırının bodrumunda bir Anglikan piskoposunun mezarının üstünde yazılı olan bir yazı. “Genç ve hür iken, düşlerim sonsuzken, dünyayı değiştirmek isterdim. Yaşlanıp akıllanınca, dünyanın değişmeyeceğini anladım. Ben de düşlerimi biraz kısıtlayarak, sadece memleketimi değiştirmeye karar verdim. Ama o da değişeceğe benzemiyordu. İyice yaşlandığımda, artık son bir gayretle, sadece ailemi, kendime en yakın olanları değiştirmeyi denedim. Ama maalesef bunu da kabul ettiremedim. Şimdi ölüm döşeğinde yatarken birden fark ettim ki; önce yalnız kendimi değiştirseydim, onlara örnek olarak ailemi de değiştirebilirdim. Onlardan alacağım cesaret ve ilhamla, memleketimi daha ileri götürebilirdim. Kim bilir, belki dünyayı bile değiştirebilirdim.”

 Borçlu kişi şunu iyice kafasına sokmalıdır; başarısızlığının sebebi kendisini şartlara göre değiştirmemesi, oyunu kendi kurallarına göre oynamak istemesidir. Oysa hayatın kuralları kesindir, bunları değiştirmeye kalkanların sonu hüsranla biter. Müzik değiştiğinde dansın da değiştiği gibi, şartlar değiştiğinde insan kendini değiştirmeli, yeni oluşan şartlara uymalıdır. Ziya Paşanın dediği gibi, “Eski hal muhal, ya yeni hal, ya izmihlal”, yani eski durum ortada yoksa, ya yeni duruma alışacaksın ya da mahvolup gideceksin. Borçlu, varlıklı günlerinde olduğu gibi davranmaya devam eder, hayatından taviz vermezse, alışkanlıklarından vazgeçmezse, borçtan kolay kolay kurtulamadığı gibi, daha da borca batar. Bu sebeple eski alışkanlıklarını bırakıp, zaruri olan ihtiyaçlarından başka hiçbir şeye para harcamamalıdır.