|
Bazı kişiler ne kazandığının, ne de harcadığının hesabını yapmaz. Yine bazı esnaflar kâr mı, zarar mı ettiğini hesaplamadan körlemesine iş yapmaya devam ederler. Bu tip kişiler çoğunlukla zarar eder, boğazına kadar borca batıncaya değin zarar ettiklerini fark edemezler. Bazıları da, ‘zarar ediyorum, ama başka çarem yok’ deyip bu şekilde devam ederler. Bunların işi Nasreddin Hocanın fıkrasına benzer: Hoca bir gün ticaret yapmaya karar vermiş ve pazara giderek 10 kuruştan aldığı yumurtaları, 9 kuruştan satmaya başlamış. Görenler, ‘aman hoca ne yapıyorsun, böyle ticaret yapılır mı, bile bile zarar ediyorsun’ şeklinde ikaz etmişler. Hoca da,”aman canım ne olacak, dostlar alış verişte görsün” deyivermiş.
Nasrettin hoca gibi zarar ettiğini bile bile işi yapmaya devam eden kişilerin dilinde dolaşan bazı söylemler vardır:
-“Bu işi yapmaya mecburum, başka alternatifim yok”
-“Bundan başka bildiğim bir şey yok, ne yapayım.”
-“Bu iş benim baba mesleğim, ne olursa olsun devam ettirmem lazım”
-“Bunca yıldır yaptığım işi bırakırsam konu komşu ne der”
-“Burada o kadar kişi ekmek yiyor, işi bırakırsam perişan olurlar.”
Bu yaklaşım sakattır, hastalıklıdır, hatta ölümcüldür, ne yazık ki, bu sözlerle bir çok esnaf kendi sonunu hazırlamaktadır. Böyle söyleyerek zarar ettiği işe bilerek devam eden ve direnmeye çalışan kişi eninde sonunda işi bırakmak zorunda kalır. Hem de sırtında kaldıramayacağı kadar ağır bir borç yüküyle. İşi bırakırsa ne derler diye çekindiği konu komşusu, hatta akrabaları artık yüzüne bakmaz olurlar, selamı sabahı keserler. Mağdur olmasınlar diye çalıştırmaya devam ettirdiği işçiler kendilerine başka iş bulurlar, geriye dönüp bakmazlar bile. Hatta son birkaç aydır alamadıkları maaşları için ikide bir gelip sıkıştırırlar, kötü konuşmaya başlarlar. Velhasıl olan bizim esnafa olur.
|
