|
Borç, borçlunun
omuzlarını çökerten, belini büken, dünyasını karartan ve yüzünü kızartan
ağır bir yüktür. Nasıl ki, bir hamalın sırtına konan her bir ağırlık onun belinin
biraz daha bükülmesine, dizlerinin kırılmasına neden olur. Ağırlık arttıkça bu böyle devam eder. Ancak bir yerde bir kırılma noktası vardır ve o noktaya
geldiğinde hamal sırtındaki yükü atma veya altında ezilme durumuyla
karşı karşıya kalır. Bu durumda bir el atılsa yardım edilse yük
hafifler ve hamal da ezilmekten kurtulur.
Borçlu insan da aynen hamal
gibi eklenen her borçla birlikte biraz daha çöker, biraz daha eğilir, ağır
borç yükü altında sıkıntıdan inim inim inler. İnsanın bu ağır yükü kaldırabilmesi için son derece dirayetli, metin,
inançlı ve özellikle hayata pozitif bakan birisi olması gereklidir.
Bazen insanlar bu yükü tek başına kaldıramazlar. Çünkü insan ne kadar metanetli olursa olsun bir dayanma gücünün bir sınırı vardır. Bu sınır aşıldığında Allah korusun insan nahoş bir duruma düşer. Kimisi aklını oynatır, kimisi bulunduğu yeri terkeder, diğer bazı kişiler de telaffuz bile etmek istemediğimiz çarelere başvurabilir.
Bu gibi durumlarda
tabiri caizse bu ağır yükü kaldırabilmek için el atılması, maddi ve manevi destek verilmesi gerekir. Fakat ne yazık ki, borçlunun en yakınındaki kişiler bile destek olmayı bırakın bir sürü laf söyleyerek daha köstek olurlar, insanın kuvve-i maneviyesini tüketirler. En çok söylenen laflar şunlardır;
-Ben demiştim,
-O kadar söyledim yapma diye beni dinlemedi,
-Sen akıllanmazsın
Bu sözler çoğunlukla doğrudur ve söz söyleyenler haklıdırlar ama, bunların borçluya hiç bir yararı olmaz. Çünkü borçlu zaten başına gelenlerden dersini çoktan almıştır. Bu saatten sonra ihtiyacı olan şey moralini yükseltecek, ümit verecek sözlerdir.
|
