Borçlu güvenilir bir kişi değildir, borçluya hiç kimse güvenmez

Yalancı çoban hikâyesini çoğunuz duymuşsunuzdur: Çobanın biri köye yakın bir dağın yamacına çıkmış yetişin komşulaaaar, yetişin! sürüye kurt saldırdı diye avazı çıktığı kadar bağırıyormuş. Tabii onu duyan köylüler, ellerine ne geçirdilerse kazma kürek dağa çobanın yardımına koşmuşlar. Kan ter içinde dağa
vardıklarında bir de ne görsünler, sürüye kurt dadandığı filan yok, bizim çoban da gülmekten kendini yerlere atıyor. Meğerse çobanın canı biraz eğlenmek istemiş, bu yüzden köylülere yalan söylemiş. Köylüler bu işe fena bozulmuşlar, söylene söylene geri dönmüşler. Çobansa yaptığı şakayı çok beğenmiş, saatlerce gülmüş.

Aradan biraz zaman geçmiş, olay unutulmuş, köylülerin siniri yatışmış. Derken bir gün dağdan yine çobanın feryat eden sesi yankılanmaya başlamış. Yine aynı şekilde bağırıyormuş; yetişin komşular sürüye kurt girdi. Köylüler yine kazma kürek dağa koşmuşlar, ama manzara yine aynıymış. Sürü kendi halinde yayılmış otluyor, çoban da gülmekten kırılıyormuş. Köylüler bu defa biraz daha kızmışlar ama, kızgınlıkları kendilerineymiş. İkinci kez çobanın oyununa geldikleri için hayıflanmışlar. Ama yapılacak bir şey yokmuş, geldikleri gibi geri dönmüşler.

Aradan yine zaman geçmiş, bu hadise de unutulmuş, köylülerin kızgınlıkları geçmiş. Çoban her zaman olduğu gibi koyunları dağa otlatmaya götürüp akşam getiriyormuş. Bir gün beklenmedik bir şey olmuş ve bu sefer gerçekten sürüye kurt girmiş. Çoban hemen köye taraf dönüp sürüye kurt girdi koşun diye avazı çıktığı kadar bağırmaya başlamış. Ama köylü bu sefer temkinli imiş, ne kadar bağırıp çağırsa da bu kez çobanın oyununa gelmemeye niyetliymişler. Çoban yalvarmış yakarmış, yemin billah etmiş, ama nafile. Kimseyi inandıramamış. Kurtlar sürüyü tamamen telef etmişler. Çoban da yalancılığın bedelini çok ağır ödemiş.

Teşbihte hata olmaz, borçlu insan yalancı çobanı da geçmiştir. Mali durumu bozulmaya başlayan kişi durumunu düzeltmek için çareler düşünmeye başlar. İşin kötüye gittiğini fark etmiştir, yavaş yavaş bazı giderlerini karşılamakta zorlanmaya başlar. Bütçe her ay açık vermeye başlar, ancak, özellikle bu kişi ticaretle uğraşıyorsa bir müddet sonra işlerin düzelmeye başlayacağını ümit ederek direnmeye devam eder. Bu durumu körükleyen esnafın kendi aralarında söylediği şöyle bir söz vardır: Gün var ayı besler, ay var günü beslemez. Bu söz doğrudur, ama her ay açık veren, yani gideri gelirinden fazla olan kişi bunu nereden karşılayacak ve ne zamana kadar bu böyle devam edecek?

Kişi çok zor bir sınavla karşı karşıya kalmıştır. Bu sınavı başaran, soruları doğru cevaplayan batmaktan kurtulur. Hiç kendine bu soruları sormadan, işin nerelere varabileceğini tahmin edemez ve maalesef, tabirimi hoş görün aynen gümler. Önce eş dosttan ufak ufak borç alarak açıklarını kapatmaya çalışır. Başlangıçta kısa vadelerle aldığı borçlarını zamanında öder. Nasıl öder? Aliden alıp, Veliye vererek. Zaman geçtikçe hala açık vermeye devam ediyor ve düzeltmek için uğraşıyorsa borç katlanmaya başlar. Masraflarını karşılamak için sürekli borç bulmak zorunda olduğundan, gün gelir çark dönmez olur. Aldığı borçları geciktirmeye başlar. Herkesin de kendine göre bir hesabı olduğundan bu defa borç veren kişiler mağdur olmaya başlar. Çünkü kendisinden borç istendiğinde bir süre sonra kullanacağı ve o an lazım olmayan bir para vardır ve kıramadığı dostuna bu parayı verir. Lazım olduğunda bu parayı alamazsa haliyle mağdur olacak ve bir daha borç vermemeye yemin edecektir.

İşi kötü giden kişi hala düzeltmekte ısrar eder ve zarar etmeye devam ederse, borç alıp ta ödeyemediği insanların sayısı çoğalır. Sonuçta insanların güvenini kaybeder. Tam da bu noktada sıfırı tükettiğinin resmidir. Çünkü kaybedilen parayı geri kazanmak kolaydır, ama insanların güvenini bir kere kaybetmişseniz tekrar kazanmanız çok zordur. Bu durumu, dünyanın en kaliteli beyaz eşya markalarından birini üreten Alman işadamı BOSCH, şu veciz sözüyle anlatır: "İnsanların güvenini kaybetmektense, para kaybetmeyi tercih ederim

Sunucu

Sitenhazir.com