| Aç koynunda azık durmaz diye bir söz vardır. Borçlu da tabiri caizse paraya aç olduğundan en başta nakit para olmak üzere, paraya dönüşebilecek hiçbir şey borçluya emanet edilmemelidir. Bu, kuzuyu kurda teslim etmek gibi bir şey olur. Çünkü borçlu adam devamlı surette baskı altında olduğundan harama helale bakmaz, yaptığının iyi mi kötü mü olduğunu düşünmez. Eline geçen parayı gider kendi alacaklısına verir. Çünkü o anda düşündüğü tek bir şey vardır; baskıdan kurtulmak, biraz olsun nefes almak.
Herkesçe malumdur, savaşta esir düşen asker sorguya çekilir ve kendi birliği ile ilgili bilgi alınmaya çalışılır. Başlangıçta konuşmak istemese de, işkence altında bülbül gibi şakır, kendi canını kurtarmak için koskoca orduyu tehlikeye atar. Borçlu da bir nevi işkence gördüğü için, kurtulmak için ne gerekiyorsa yapar, doğru olmadığını bile bile emanet bir parayı kendine kullanabilir. Oysa emanete hıyanet etmek münafıklık alametlerinden olup çok büyük bir günahtır.
Bir gün acil bir yolculuk dolayısıyla kendim gidemediğim için, borcumu bir arkadaşımdan gönderdim. Senedi al, ben senden dönüşte alırım dedim. On gün sonra seyahatimden döndüğümde sözde arkadaşımdan senedimi istedim. Senet bende, bir ara getiririm dedi. Ben de nasıl olsa senedi almış deyip rahatladım. Fakat arkadaşım senet için her defasında bir bahane uyduruyor, bir türlü bana getirmiyordu. Alacaklıdan da bir ses çıkmıyordu. Sonra bir gün alacaklı ile karşılaştık, tabii bana ateş püskürüyordu. Hayırdır dedim, borcunu vermedin, senedini icraya vereceğim dedi. O an beni görecektiniz. Arkadaşımın bir hain olduğuna mı yanayım, yoksa paranın boşa gittiğine mi, şaştım kaldım. Sözde dostum benim gönderdiğim parayla kendi borcunu ödemiş. Ve neticede ben(safın teki) o borcu tekrar ödemek zorunda kaldım.
|
